Primjena principa olakšavanja (taysīr) u fikhu muslimanskih manjina

Abstract

U ovom radu razrađuje se princip olakšavanja (taysīr) koji je svoju posebnu važnost zadobio unutar metodologije fikha muslimanskih manjina. Fikh muslimanskih manjina zasebna je grana fikha, koja se detaljno bavi savremenim okolnostima i situacijama u kojima se nalaze muslimanske manjinske zajednice, posebno na Zapadu, a tiču se usklađivanja vjerske prakse i stvarnosti, te očuvanja vjerskog identiteta. Ovaj princip štiti se od zloupotrebe jasnim metodološkim smjernicama, odnosno interpretativnim mehanizmima koji daju okvir za njegovu primjenu u fetvama. U radu je prikazana primjena ovog principa u fetvama Evropskog vijeća za fetve i istraživanja, Vijeća koje je svojim istraživanjima i metodologijom posebno doprinijelo afirmaciji načela olakšavanja (taysīr) u savremenom dobu. Na kraju istraživanja, obrađeno je pitanje odnosa primarne (ʿaẓīma) i olakšavajuće (ruḫṣa) norme u šerijatskom pravu, kao i vremenskog ograničenja olakšavajućih normi donesenih zbog stanja nužde i opće potrebe.